Indywidualne zachowania psa zależą przede wszystkim od czynników wrodzonych oraz od wpływów otoczenia, zwłaszcza w okresie wczesnego rozwoju. Jeżeli na przykład zupełnie normalne szczenię będzie od początku wychowywane w całkowitej izolacji od ludzi, z całą pewnością dojdzie u niego do zaburzeń w zachowaniu i to zaburzeń trudnych do wyleczenia. W zasadzie, chcąc stwierdzić, czy określone zachowanie psa jest zaburzone, musisz zadać sobie pytanie, jak w danej sytuacji zachowałyby się inne psy. Nie próbuj jednak stosować podczas oceniania psiego zachowania wartości ludzkich. Jeżeli pies notorycznie kradnie Ci śniadanie, nie znaczy, że jego zachowanie jest zaburzone i że zwierzę jest złodziejem! Oznaczać to będzie, że zwierzę jest całkowicie normalne, ma dobry apetyt, a Tobie nie udało się nauczyć go, że Twoje pożywienie należy do Ciebie.

W przypadkach zaburzenia zwierzę zachowuje się w sposób, w którym nie można znaleźć żadnego sensu biologicznego lub natężenie jakiejś czynności jest całkowicie nieodpowiednie do kontekstu. Sygnałem, że pies źle dopasował się do jakiejś sytuacji, będzie na przykład jego nadmierna lęk-liwość na ulicy bądź taka agresywność w stosunku do właściciela, że najgorsze kary nie są w stanie wywołać w zwierzęciu postawy pokornej. Może to być także niejednokrotnie wspominana już utrata czystości lub przymus lizania czy drapania się. Czasem właściciel nie jest w stanie zrozumieć powodów występującego zaburzenia. Wyobraź sobie, na przykład, taką sytuację: jesteś w szkole, w tym czasie Twoja mama rozpieszcza psa zupełnie jak malutkie dziecko. Pojawiasz się w domu, jej zainteresowanie przenosi się na Ciebie. Co może się stać? Pies może zareagować agresją w stosunku do Ciebie, choć gdy mamy nie ma w domu, nic takiego się nie dzieje. Może się zdarzyć, że pies będzie nerwicowo reagował na wodę tylko dlatego, że jego poprzedni pan wpadł na wspaniały pomysł i uczył go pływać, wrzucając na siłę do jeziora.