Uwzględniając przeszłość, należałoby zaliczyć charty do psów myśliwskich. Już bowiem w czasach faraonów egipskich używano ich do polowania. Aerodynamicz­na budowa świadczy o ich przeznaczeniu do szybkich biegów, w których rozwijają szybkość do 60 km/godz. Jedynie tam, gdzie zachowały się odpowiednie warunki aby można szczwać zwie­rzynę, pełnią funkcje psa myśliwskiego.
W odróżnieniu od psów myśliwskich innych ras, chart w pogoni za zwierzyną nie posługuje się nosem, lecz oczyma. Dopóki przedmiot czy zwierzyna nie porusza się, dopóty nie wzbudza jego zainteresowania. Prawie apatycznym wzrokiem spogląda na otoczenie i pozornie nic nie może naruszyć jego spokoju. Jednakże gdy jakiś przedmiot się poruszy, wyzwala się w nim instynkt pogoni. Sfora pędzi gwałtownie za coraz szybciej oddalającą się kukłą, aby w końcu dopaść „łupu”. Ojczyzną charta są rozległe stepy Azji i Afryki. Stamtąd dotarł już w czasach rzymskich do Europy na panujące dwory. Tam trzymano charty w sforach czy złajach do polowania par force na różną zwierzynę. Z czasem zostały one wyparte przez psy gończe. Małe zastosowanie chartów w łowiectwie tłumaczy się tym, że jak już wspomniano — przy pogoni posługują się wzrokiem.
O chartach mówi się, że są mniej inteligentne, uzasadniając to stosunkowo mniej­szą pojemnością puszki mózgowej. Mimo tego nie uzasadnionego twierdzenia chart stał się ulubionym psem do towarzystwa, gdyż szlachetnością ruchów, urodą i elegancją nie dorównuje mu chyba żaden inny pies.
W CSRS odbywają się wyścigi chartów na torach wyścigowych, gdzie gonią za mechanicznie poruszanym zającem. Kawałek futra wystarczy by wyzwolić w nich zawrotną szybkość, a wśród tysięcy widzów szaleńczy entuzjazm. Charty dzieli się według szaty na trzy odmiany: gladkowłose, długowłose, szorstkowłose. Wśród gładkowłosych najbardziej rozpowszechniony jest greyhound, czyli chart angielski i jego mniejsza odmiana whippet. Prawdziwą miniaturką charta gładko-wiosego jest charcik włoski, który nie powinien ważyć więcej niż 3,5 kg. Mniej znany jest północnoafrykański chart na gazele — sloughi.
Z chartów długowłosych najbardziej znany jest chart rosyjski — borzoj, a w ostat­nich czasach coraz większą popularność zyskuje chart afgański. W okresie szczyto­wego rozwoju kultury arabskiej był hodowany w czystości rasy i wielce ceniony chart perski, czyli saluki.
Do chartów szorstkowłosych — największych psów w ogóle — zaliczany jest wil-czarz irlandzki (irish wolfhound oraz wolfhound), którego vzrost w kłębie dochodzi do 1,15 m, i jego nieco mniejsza odmiana — szkocki deerhound. Obie te rasy rzadko pojawiają się na kontynencie europejskim, a i w swojej ojczyźnie nie są często spotykane.