Psy Pieseczki

Nasze ulubione pieseczki i wszystko do i nich związane

Złoty interes na akcesoriach dla psów

Przeglądając strony internetowe zauważyć można ogromną ilość sklepów zoologicznych oferujących różnego rodzaju akcesoria dla piesków.  Powstają również specjalistyczne sklepy zoologiczne w których możemy kupić tylko i wyłącznie akcesoria dla psów.  W takich miejscach miłośnicy piesków mają do wyboru ogromną ilość produktów pochodzenia krajowego oraz z importu.  Oczywiście nie chodzi tutaj wyłącznie o sprzedaż karmy dopasowanej do wieku pieska, ale również różnego rodzaju zabawki, legowiska a nawet kosmetyki specjalistyczne.  Zauważyć można że moda na pieski szerzy się w zastraszającym tempie w Polsce.  Wraz z nią sklepy zoologiczne wręcz pękają w szwach od nowości powiązanych z czworonogami.  Producenci akcesoriów dla piesków prześcigają się wręcz w pomysłach.  Dla przykładu w sklepach można kupić wspaniałe legowisko dla psa przypominające sofę, jaką zazwyczaj lubimy okupować oglądając program telewizyjny lub najnowszy wzór szafki na ubranka dla psa w której pomieszczą się kombinezon zimowy, kurtka a nawet szlafrok do kąpieli pieska.

W całym tym amoku zakupów dla swojego pieska musimy jednak zwracać szczególną uwagę na jakość oferowanych przez sklepy zoologiczne akcesoriów, ponieważ większość z nich importowana jest z Chin, a tam jak wiadomo producenci idą na ilość a nie jakość.  Czasem lepiej wydać parę groszy więcej i kupić ładne i praktyczne legowisko dla psa u rodzimej firmy.  Zainteresowanych odsyłamy do sklepy www.york-shop.pl gdzie znajdą Państwo doskonałej jakości akcesoria dla psów.

Whippet

Whippet jest pomniejszonym portretem greyhounda. Pochodzenie jego nie jest wyjaśnione, podobnie jak i jego nazwa. Długo przypuszczano, że jest wynikiem krzyżowania greyhounda, włoskiego charta i paru ras terierów, oraz że rasa ta powstała dopiero na początku XIX w. Nowsze badania wykazały, że była ona znana już przed 600 laty, gdyż jest przedstawiona na wielu płótnach znanych malarzy. Jest rzeczą pewną, że już w ubiegłym stuleciu whippet był ceniony przez angielskich górników, gdyż ten mało wymagający pies umożliwiał im wyżywanie się w zakładach. Jest też prawdopodobne, że ma on domieszkę krwi teriera, gdyż wykazuje żywszy temperament i większą chęć do ataku niż greyhound. Whippet stał się w krótkim czasie psem, bez którego nie można by sobie wyobrazić torów wyścigowych, gdzie swą charakterystyczną budową biegacza wprowadza widzów w najwyższy zachwyt.

Wzorzec Wrażenie ogólne

Whippet jest rasą angielską. Wywiera wrażenie siły i mocy po­łączonej z elegancją i pięknem. Jednoczy w sobie symetrię budowy, rozwiniętą muskulaturę i dumną postawę. Nie powinien wykazywać przesady w żadnym kie­runku. Tylne kończyny powinny być dobrze podstawione, aby zapewniały dużą siłę napędową. Chód nie może być słaby, a krok wysoki, krótki i urywany. Głowa. Długa i sucha, pokrywa czaszki płaska, zwężająca się w kierunku kufy, między oczami raczej szeroka. Szczęki silne i delikatnie wyrzeźbione. Nos czarny. U niebieskich dopuszczalny nos niebieskawy. U brązowych tego samego koloru, u białych lub łaciatych dopuszczalny jasny. Oczy. Jasne o żywym wyrazie. Uszy. Małe, cienkie, załamane do tyłu (liść róży). Uzębienie. Proste szczęki, zgryz nożycowy. Szyja. Długa, muskularna, wdzięcznie wygięta.
Kończyny przednie. Łopatki ukośne, dobrze umięśnione przylegające do kręgosłu­pa i schodzące się u szczytów. Kończyny długie, proste, o dobrym kośćcu, niezbyt rozstawione. Nadgarstek silny, sprężysty. Łokcie dobrze ustawione pod tułowiem. Tułów. Klatka piersiowa bardzo szeroka, pojemna (zapewnia dostateczną przest­rzeń dla serca), dobrze umięśniona, grzbiet szeroki, mocny, muskularny, raczej długi, nieco wysklepiony w lędźwiach, lecz nie garbaty. Lędźwie silne. Żebra elas­tyczne.
Kończyny tylne. Uda silne, szerokie, kolana dobrze ukątowane, stawy skokowe dobrze ustawione, podudzia silne zapewniające dalekosiężne skoki i stanowiące potężną siłę napędową. Łapy bardzo kształtne, palce wyraźnie wykrojone, wysoko wysklepione, opuszki grube i mocne.
Ogon. Bez piór, stopniowo zwężający się, w ruchu ogon lekko wygięty ku górze, lecz nie ponad grzbietem.
Szata. Włos delikatny, krótki, jak najściślej przylegający. Umaszczenie. Dopuszczalne wszystkie kolory i ich kombinacje.
Wzrost. Idealna wysokość psa 47 cm, suki 44,5 cm. Przy ocenie wskazana jest tole­rancja jeśli okaz poza wzrostem jest prawidłowo zbudowany.
Wady. Nadgarstki słabe, skośne lub strome. Palce rozwarte. Łokcie zwężone, łopat­ki zbyt muskularne, guzowate, strome i szerokie, boki płaskie. Niepożądany zbyt wysoki front, czaszka okrągła, kufa zbyt krótka lub ścięta. Uszy spiczaste lub tulipanowe. Przodozgryz lub tyłozgryz. Fałdy skórne na szyi lub pod żuchwą.

Greyhound

Greyhound jest bohaterem torów wyścigowych; zalicza się go do najszybszych chartów. Nazywany jest też chartem angielskim, gdyż od setek lat hoduje się go w Anglii. Dotarł tam we wczesnym średniowieczu i stał się ulubionym psem trzyma­nym w sforach do szczucia zwierzyny.
Przodkowie dzisiejszego greyhounda wywodzą się z północnej Afryki, na rzeźbach staroegipskich widać psy bardzo do niego podobne. Hodowcy angielscy wytworzyli greyhounda o delikatniejszym kośćcu, większej i szlachetniejszej sylwetce i nadali mu nazwę grey-szary. Żadnemu psu nie poświęcono w literaturze i sztuce tyle miejsca, co tej rasie. Jeszcze zanim minął czas polowań par force, pojawił się greyhound na torze wyścigowym, a psie wyścigi stały się wkrótce ulubionym spor­tem z zakładami wszystkich Anglików. Pierwszy klub wyścigów założono już w 1776. r. w Norfolk i odtąd wyścigi stawały się coraz popularniejsze. Również na kontynencie europejskim, oraz w Ameryce wzrosło zamiłowanie do wyścigów; naj­większe jednak zainteresowanie wzbudzają one nadal w Anglii.
Wzorzec Charakterystyka. Greyhound odznacza się ogromną energią i wytrwałością. Jego proste, długie susy umożliwiają rozwinięcie dużej szybkości.

Wrażenie ogólne.

Typowy greyhound to pies silny, proporcjonalnie zbudowany, dobrze ustawiony, muskularny, z długą głową i szyją, smukłymi, dobrze ustawiony­mi łopatkami, głęboką klatką piersiową, silnym tułowiem z żebrami, silnymi, pro­stymi, sprężystymi kończynami i łapami.
Głowa.   Długa,   miernie   szeroka,   płaska.   Krawędź   czołowa   słabo   zaznaczona. Szczęki silne, dobrze wymodelowane. Oczy. Lśniące, ciemne o inteligentnym wyrazie. Uszy. Małe, załamane do tyłu, pokryte delikatnym włosem.
Uzębienie. Zęby silne, białe, zgryz nożycowy tzn. siekacze żuchwy zachodzą ściśle na siekacze szczęki.
Szyja. Długa, muskularna, elegancko wygięta, dobrze osadzona w łopatkach. Kończyny przednie. Muskularne, nie za grube, łopatka ukośna. Kłęb smukły, wyra­zisty. Nogi długie i proste o mocnym kośćcu. Łokcie swobodne, dobrze związane. Śródręcze umiarkowanie długie, sprężyste. Łokcie i palce nie wykręcone ani do wewnątrz ani na zewnątrz.
Tułów. Klatka piersiowa głęboka, pojemna. Grzbiet głęboki, dobrze wysklepiony opadający do tyłu. Boki dobrze wymodelowane, żebra raczej długie, szerokie i pro­ste. Lędźwie silne, nieco wysklepione.
Kończyny tylne. Uda i podudzia szerokie i muskularne o dużej sile napędowej. Kolana dobrze ukątowane. Stawy skokowe nisko ustawione, nie wykręcone ani do wewnątrz ani na zewnątrz. Tułów i tylne kończyny we właściwej proporcji, dobrze związane aby pies w postawie stojącej pokrywał dużo powierzchni. Łapy średniej długości, palce silne, dobrze wysklepione, mocne opuszki.
Ogon. Długi, nisko osadzony, u nasady silny, zwężający się ku  końcowi, nisko noszony, lekko zakrzywiony. Szata. Włos delikatny, przylegający.
Umaszczenie. Czarne, białe, czerwone, niebieskie, żółtobrązowe, płowe pręgowane lub którykolwiek z tych kolorów z białymi łatami. Wzrost. Psy od 71 do 76 cm, suki od 68 do 71 cm.

Charty

Uwzględniając przeszłość, należałoby zaliczyć charty do psów myśliwskich. Już bowiem w czasach faraonów egipskich używano ich do polowania. Aerodynamicz­na budowa świadczy o ich przeznaczeniu do szybkich biegów, w których rozwijają szybkość do 60 km/godz. Jedynie tam, gdzie zachowały się odpowiednie warunki aby można szczwać zwie­rzynę, pełnią funkcje psa myśliwskiego.
W odróżnieniu od psów myśliwskich innych ras, chart w pogoni za zwierzyną nie posługuje się nosem, lecz oczyma. Dopóki przedmiot czy zwierzyna nie porusza się, dopóty nie wzbudza jego zainteresowania. Prawie apatycznym wzrokiem spogląda na otoczenie i pozornie nic nie może naruszyć jego spokoju. Jednakże gdy jakiś przedmiot się poruszy, wyzwala się w nim instynkt pogoni. Sfora pędzi gwałtownie za coraz szybciej oddalającą się kukłą, aby w końcu dopaść „łupu”. Ojczyzną charta są rozległe stepy Azji i Afryki. Stamtąd dotarł już w czasach rzymskich do Europy na panujące dwory. Tam trzymano charty w sforach czy złajach do polowania par force na różną zwierzynę. Z czasem zostały one wyparte przez psy gończe. Małe zastosowanie chartów w łowiectwie tłumaczy się tym, że jak już wspomniano — przy pogoni posługują się wzrokiem.
O chartach mówi się, że są mniej inteligentne, uzasadniając to stosunkowo mniej­szą pojemnością puszki mózgowej. Mimo tego nie uzasadnionego twierdzenia chart stał się ulubionym psem do towarzystwa, gdyż szlachetnością ruchów, urodą i elegancją nie dorównuje mu chyba żaden inny pies.
W CSRS odbywają się wyścigi chartów na torach wyścigowych, gdzie gonią za mechanicznie poruszanym zającem. Kawałek futra wystarczy by wyzwolić w nich zawrotną szybkość, a wśród tysięcy widzów szaleńczy entuzjazm. Charty dzieli się według szaty na trzy odmiany: gladkowłose, długowłose, szorstkowłose. Wśród gładkowłosych najbardziej rozpowszechniony jest greyhound, czyli chart angielski i jego mniejsza odmiana whippet. Prawdziwą miniaturką charta gładko-wiosego jest charcik włoski, który nie powinien ważyć więcej niż 3,5 kg. Mniej znany jest północnoafrykański chart na gazele — sloughi.
Z chartów długowłosych najbardziej znany jest chart rosyjski — borzoj, a w ostat­nich czasach coraz większą popularność zyskuje chart afgański. W okresie szczyto­wego rozwoju kultury arabskiej był hodowany w czystości rasy i wielce ceniony chart perski, czyli saluki.
Do chartów szorstkowłosych — największych psów w ogóle — zaliczany jest wil-czarz irlandzki (irish wolfhound oraz wolfhound), którego vzrost w kłębie dochodzi do 1,15 m, i jego nieco mniejsza odmiana — szkocki deerhound. Obie te rasy rzadko pojawiają się na kontynencie europejskim, a i w swojej ojczyźnie nie są często spotykane.

Cairn terrier

Do licznej rodziny starych angielskich terierów należy również mały, kosmaty piesek o lisiej głowie. Kosmata szata, chroniąca go przed zimnem sprawiła, że stał się w swej ojczyźnie ulubionym pomocnikiem przy polowaniach na dziki, a przede wszystkim na wydry. Hoduje się go od wielu pokoleń zwracając uwagę na utrzy­manie i poprawianie jego przydatności w łowiectwie.
Nazwa jego pochodzi od skalistych wybrzeży Szkocji.  Słowo cairn jest pochodzenia galijskiego, gdzie polowano na wydry chroniące się wśród skał. Z powodu ich bezpośredniego sposobu bycia i naturalnych właściwości ten mały pies myśliwski stał się w swej ojczyźnie lubianym stróżem. Wkrótce po zjawieniu się tej rasy na wystawach, znalazła ona licznych hodowców w Anglii, a później również w wielu innych krajach.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Sprawia wrażenie wesołego i nieustraszonego. Cairn terrier jest aktywnym, ciętym i silnym psem myśliwskim. Przód i tyl silne. Ruchy swobodne. Włos kosmaty, dość długi i gęsty, odporny na wilgoć. Głowa mała, stosownie do tułowia. Podobieństwo do lisa jest główną cechą charakterystyczną tego małego teriera myśliwskiego. Głowa. Część mózgowiowa stosunkowo duża, szczęki silne, lecz nie za długie, ani za krótkie. Między oczami wyraźna bruzda. Policzki obficie owłosione. Kufa silna, lecz nie ciężka.
Oczy. Osadzone na bokach, średniej wielkości, orzechowobrązowe, brwi szczeciniaste.
Uszy. Małe, spiczaste, proste, niezbyt blisko siebie osadzone. Uzębienie. Szczęki silne i poziome, zęby duże. Szyja. Dobrze osadzona na tułowiu, nie za krótka.
Tułów. Zwarty, o silnym grzbiecie i dobrze wysklepionych żebrach. Grzbiet śred­niej długości, dobrze związany. Tył bardzo siłny.
Kończyny. Przednie silniejsze od tylnych. Łapy przednie mogą być skierowane lekko na zewnątrz, są one grube, mocne, silnie owłosione.
Ogon. Krótki, dobrze owłosiony, bez pióra, niezbyt wesoło noszony, nie może też leżeć na grzbiecie.
Szata. U tej rasy ma szczególne znaczenie. Składa się z pokrywy i podszycia. Pokrywa z włosa mocnego gęstego lecz nie szorstka. Podszycie jak futro, krótkie i gęste. Głowa obficie owłosiona.
Umaszczenie. Czerwone, piaskowe, szare, pręgowane lub prawie czarne. Typowe ciemne uszy i kufa. Masa ciała. Idealna waga 6,3 kg.
Wady. Nos jak pęknięty, barwy cielistej lub jasny, oczy zbyt wyłupiaste lub za jasne. Uszy za duże lub zaokrąglone, przy końcu zbyt owłosione. Włos jedwabisty lub kędzierzawy, lekka falistość dopuszczalna. Aby zachować dobry, stary typ tego teriera myśliwskiego wszelkie podobieństwo z terierem szkockim jest niedopusz­czalne.

Boston terrier

Pochodzi z płn. Ameryki. Do jego powstania prawdopodobnie przyczyniły się na­stępujące rasy: buldok angielski, buldog francuski i być może bullterrier. Dzięki swej wierności i dobrym właściwościom jest w Stanach Zjednoczonych bardzo rozpowszechniony i lubiany.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Boston terrier jest psem bardzo żywym i inteligentnym. Włos krótki, krótka głowa, budowa krępa, ogon krótki. Białe regularne znaczenia. Robi wrażenie psa zdecydowanego, silnego i odpornego.
Głowa. Część mózgowiowa płaska, graniasta, bez fałd. Część twarzowa płaska, czoło proste z dobrze zaznaczoną krawędzią czołową.
Kufa płaska, graniasta, szeroka, pojemna, proporcjonalna do mÓ2gowioczaszki. Na długość krótsza niż na szerokość i głębokość; równa mniej więcej jednej trzeciej długości mózgowioczaszki. Grzbiet nosa równy, prosty niezbyt szeroki, z wyraźnie zaznaczoną linią między nozdrzami. Policzki szerokie, graniaste. Uszy. Zwykle przycięte, noszone prosto ku górze, małe, delikatne.
Uzębienie. Zęby krótkie, regularne, lekki przodozgryz uwidacznia graniastą syl­wetkę- Niedopuszczalne cofnięcie żuchwy. Wargi głęboko zachodzące, lecz nie obwisłe, okrywają całkowicie zęby.
Szyja. Dobrze osadzona w łopatkach, średniej długości, lekko wygięta, wznosi wdzięcznie głowę.
Tułów. Klatka piersiowa głęboka, szeroka, łopatki ukośne, grzbiet krótki, żebra głęboko i daleko zachodzące, lędźwie krótkie, muskularne, tył lekko zaokrąglony, ogon nisko osadzony.
Kończyny. Niezbyt rozstawione, pionowe. Przednie kończyny dobrze umięśnione. Łokcie we właściwym ustawieniu do tułowia. Nadgarstki krótkie, nie wykręcone ani: ha zewnątrz ani do wewnątrz. Łapy okrągłe, mało zwarte, proste, palce wyskle-pione.
Ogon. Nisko osadzony, krótki, niezbyt silny, bez frędzli lub twardych włosów, noszony poziomo.
Szata. Włos krótki, lśniący, delikatny.
Umaszczenie. Pręgowane z białym znaczeniem, regularne prążki (szczególnie lu­biane). Czarne z białym znaczeniem tolerowane, prążkowanie wyżej cenione. Ideal­ne znaczenie to: biały grzbiet nosa, biały pasek przez czoło i pokrywę czaszki, biała obroża, białe przednie kończyny.
Masa ciała. Nie może przekraczać 11 kg. Psy małe poniżej 7 kg, średnie od 7 do 8,5 kg, ciężkie od 8,5 do 11 kg.
Wady. Czaszka wypukła lub cofnięte czoło. Brak krawędzi czołowej, oczy małe, zapadłe lub wypukłe, jasne, okazujące zbyt dużo bieli. Kufa spiczasta, zęby widocz­ne. Szyja za krótka, silna, fałdy podgardlane płaskie. Grzbiet wysklepiony. Ogon za długi.
Wady u maszczenia. Umaszczenie całkowicie białe, brak białego znaczenia, za dużo białego na tułowiu. Włos za długi lub za gruby.
Wady dyskwalifikujące. Maść czarna, czarna podpalana, brązowa, mysia. Nos roz­łupany. Obcięty ogon.

Dobrze wychować psa można tylko wtedy, gdy porówna się jego zupełnie odmienny sposób zachowania z naszym i uwzględni odziedziczone skłonności. Pies widzi otoczenie tylko z własnej, psiej perspektywy. Pan nie jest dla niego człowiekiem, a jedynie przewodnikiem sfory. Popełnia się zasadniczy błąd oceniając postępki psa po ludzku i przypisując mu ludzkie uczucia, albo motywacje oraz oczekując odeń czegoś w rodzaju ludzkiej logiki. Takie błędne podejście wpływa niekorzystnie na wzajemne stosunki.

Reakcje psa wypływają z  odruchów i  podstawą  ich  jest  instynkt.   Gdy wiemy jak nasz pies, w tym czy innym przypadku, zareaguje oraz jakie będą instynktowne zachowania, możemy to wykorzystać w pracy wychowawczej.
Pomimo różnych sposobów postępowania psa, wynikających z odruchów i instynktu, nie zapominajmy nigdy, że ma on także coś w rodzaju duszy.
Kto kiedykolwiek zawarł przyjaźń z psem, ten na pewno zaznał objawów uczuć, które bez wątpienia są czymś więcej niż działaniem pod wpływem odruchów lub instynktu. Wiele psów wyczuwa nastrój swego pana, nawet gdy jest on dla ludzi trudny do zauważenia, i reaguje często tylko nieznacznym życzliwym ruchem, który koniecznie trzeba zrozumieć.

Złamania kończyn u psa

Przy złamaniach kości konieczna jest bezzwłoczna pomoc lekarza wetery narii. Podczas transportowania psa zła mana kończyna nie może być ani po ruszona, ani obciążona. W razie ko nieczności trzeba więc miejsce złamania unieruchomić w łubkach z gałęzi, prę tów albo tektury, prowizorycznie ob wiązać sznurkiem lub taśmą. Tylko le karz może nastawiać złamaną kość.

Zraniona noga psa

Gdy pies w widoczny sposób ochrania jedną nogę, może tu przyczyną być wbicie w nią ciernia albo drzazgi. Badamy dokładnie poduszeczki palców, również przestrzenie między nimi i wy dobywamy obce ciało, w taki sposób, żeby się nie ułamało. W przypadku gdy pies został ukąszony przez żmiję, podwiązujemy ostrożnie miejsce skaleczone i szukamy zaraz pomocy  lekarza  weterynarii.
Jak można najszybciej przemywamy miejsce ukąszenia rozcieńczonym, płynnym amoniakiem albo pędzlujemy gencjaną. Podajemy też psu dla wzmocnienia kawę. Kończyna może być podwiązana naj wyżej dwie godziny, inaczej zahamowany krwiobieg powoduje trwałe jej uszkodzenie. Ugryzienia przez żmiję zdarzają się rzadko, a jeśli się zdarzą, prawie zawsze w jedną z kończyn. Następstwa najczęściej mijają w parę dni.

Małe ranki zmywa się rywanolem, pyoktaniną, gencjaną, merkurochro mem itp., zaś ich brzegi balsamem peruwiańskim. Po tej czynności na leży zadbać, aby pies nie lizał rany do czasu jej obeschnięcia. W razie potrzeby można zakleić rankę aseptycznym plastrem. Chociaż małe skaleczenia i bez naszej interwencji goją się szybko, trzeba jednak obserwować je na bieżąco.

Większe zranienia trzeba zabandażować, dbając o aseptykę. Należą tu głównie głębsze zadrapania oraz rany szarpane i cięte. Takich ran nie można przemywać zwykłą wodą, gdyż zwiększa to niebezpieczeństwo infekcji. Po za pędzlowaniu, np. gencjaną i posmarowaniu balsamem peruwiańskim , kładzie się opatrunek z wyjałowionej gazy, którą dodatkowo przykrywa się lnianym bandażem i zawiązuje nim tak ściśle, by nie mógł być ani ściągnięty, ani wywołać zahamowania krwiobiegu. Wie le psów próbuje uwolnić się od opa trunku. Takim zwierzętom trzeba zakładać hiszpański kołnierz (tzw. kolię), który te usiłowania uniemożliwi.

Szerokie, rozwarte rany musi opatrzyć lekarz weterynarii. Brzegi skóry mocno   rozcięte  same   się  nie  zrastają,
Silnie krwawiące zranienia opatruje 19 się watą hemostatyczną. Na watę kładziemy bandaż z gazy. Krwawienia mogą też być zahamowane roztworem ałunu albo octem. Bandaż zdejmuje się dopiero po paru dniach i przed zdjęciem opatrunku zmiękcza się gazę letnią wodą, aby uniknąć rozkrwawienia rany.

Sybskrybuj

Linki

Panel klienta